در سالهای گذشته تقریبا یک دهه
بود که حتی مطبوعاتی مثل روزنامه اطلاعات را هم در حوزه ادبیات و شعر فعال می دیدیم و بعد از آن و یا
هم زمان در مجلات روشنفکری خاص نیز ادبیات و نقد و نظرهائی را می خواندیم که آنها
نیز این حوزه را در مالکیت خود می دیدند اما بعد از مدتی سکوت و کم رمق شدن، این
روزها حضور روزنامه ها و جراید روزانه ی متفاوتی را می بینیم که در عرصه شعر و ادبیات،
وضعیت را به سمت فراگیری شعر پیش می برند. بدون اینکه شعر سطح خود را با محیط
همسان کند!
آنچه برای من و امثال من و بعضی از دوستان، که نزدیکی هایی از نظر فکری داریم، حضور در مجامع مختلف و طرح شعر و مولفه های آن و
یا حضور در رسانه های متفاوت و طرح و درج شعر و نقد ادبی را ممکن می سازد شاید
نتواند جوابگوی بعضی اقشار خاص در ادبیات باشد اما جامعه را به سمت شعر خوانی
هدایت کرده و کمک می کند تا شعر نیز در مجموعه های خانواده ، ورزش و هنرهای دیگر
جایگاه خود را نشان دهد و ضمن حذف بعضی علامت سوال ها احتمالا سوالات تازه ای را
برای خوانندگان ایجاد می کند و ظاهرا جای اشکالی هم نمی تواند باشد. آنچه مورد
تردید است و جای سوال دارد شعر رسانه ای متناسب با خواست مخاطبین رسانه است.
خصوصیات
شعر رسانه ای
رسانه ها
معمولا به دلیل شناختی که از طیف مخاطبین و خوانندگان خود دارند خوراک مناسبی تهیه
و منتشر می کنند و این موضوع در بین مطبوعات ما رایج و پذیرفته شده است.
مثلا اگر در
یک مقطع زمانی بخشی از جامعه، بنا به هر دلیلی، به سمت رنگ یا گونه فرهنگی خاص و
یا حتی نوع تربیت فرهنگی در خانواده ها، الگوهای ویژه گویشی، پوشش و مصرف و ... متمایل
شود، این نشریات نیز به آن دامن زده تا جایگاه خود را در بین مخاطبان از دست ندهند
و ممکن است شعر را هم در همین راستا با شکل و زبان و موضوع و محتوای خاص بپذیرند و
شعر در این محیط باید خود را به حد و اندازه های یک «مد» تنزل دهد!
اما به نظر
می رسد یک جریان مدعی تحت عنوان ساده نویسی به شعر رسانه ای دامن زده و البته از
این رهگذر چیزی عاید شعر نخواهد شد و بهتر است در کار رسانه ای دوستانی که در این
حوزه فعال ترند، ذائقه های مخاطبین را به سمت بالا بردن توقع از ادبیات بکشانند. این
وضعیت موجب رضایت و پیشبرد آثار امروز خواهد شد و تلاش برای پایین کشیدن فتیله شعر
برای همسان سازی ره به جایی نخواهد برد چرا که شعر پیشرو باعث تقویت ذائقه مخاطب
شده و تلاش برای جلورفت ادبیات را در جامعه ایرانی مختل نخواهد. کرد.
در آخر پیش نهاد می کنم دوستان حوزه شعر همراه با درج آثارشان سعی کنند تحلیل ها و
خوانش هایی را ارائه دهند تا مخاطبین و خوانندگان به سمت شناخت بیشتر از شعر امروز
پیش رفته و از سهل انگاری پرهیز کنند.
حمیدرضا اکبری شروه
۳۰ آبان ۱۳۸۷
« من بچه گی ام را در ترانه های عربی حال کرده ام »
تیتر اول روز نامه ها دهان شاعری بخار کرده است گیج می چرخد ودست بریده ای کنارم می نویسد جهان خانه خراب دریاست از دهان شاعر می افتد روزنامه ها زرد شده اند درخت ریشه سوزانده فکر بچه گی می کنم در ترانه های عربی عطر خرما اندیشه دهان شاعر است ! شطیط هم برایم حرف دارد بخار نکرده ولی دهان تو ! روزنامه ها اشتباهی نوشته اند خودم در بوق خلاصه شده ام دهان شاعری بخار کرده است / خودم شده ام ! عصر آدینه دروغ می گوید روز نامه ها هم تیتر کج زده اند من بچه گی ام را در ترانه های عربی حال کرده ام .
« کلمه را بغل کرده مرده ایم »
سر در نمی آورم بالا- از دهان خبرگزاری بیرون افتادهای ! نظم می خواستیم -سردر بیاورم - همه چیز پشتش به ما ست پنهانیم! بزرگ نشده ایم شاید حرفی نداریم به جهان کلمه را بغل که می کنیم می میریم!
« كا فور را خيس مي خورم »
دهانم مي سوزد داغي اين چاي از كجاي زندگي آورده اي ! حالا ازكجا بايد عبوركنيم ؟ اين ديوار هم اينقدر بلند است كه ماه پشتش معلوم نيست . * * نزديكتر از دور خوابم مي بيني ! و نبض همه نفس ها بازمانده عمر چقدر بميريم ! تا دوباره مي سوزم دست مي بري وبا بوي كافور كه خيس مي خورم .
