در سالهای گذشته تقریبا یک دهه
بود که حتی مطبوعاتی مثل روزنامه اطلاعات را هم در حوزه ادبیات و شعر فعال می دیدیم و بعد از آن و یا
هم زمان در مجلات روشنفکری خاص نیز ادبیات و نقد و نظرهائی را می خواندیم که آنها
نیز این حوزه را در مالکیت خود می دیدند اما بعد از مدتی سکوت و کم رمق شدن، این
روزها حضور روزنامه ها و جراید روزانه ی متفاوتی را می بینیم که در عرصه شعر و ادبیات،
وضعیت را به سمت فراگیری شعر پیش می برند. بدون اینکه شعر سطح خود را با محیط
همسان کند!
آنچه برای من و امثال من و بعضی از دوستان، که نزدیکی هایی از نظر فکری داریم، حضور در مجامع مختلف و طرح شعر و مولفه های آن و
یا حضور در رسانه های متفاوت و طرح و درج شعر و نقد ادبی را ممکن می سازد شاید
نتواند جوابگوی بعضی اقشار خاص در ادبیات باشد اما جامعه را به سمت شعر خوانی
هدایت کرده و کمک می کند تا شعر نیز در مجموعه های خانواده ، ورزش و هنرهای دیگر
جایگاه خود را نشان دهد و ضمن حذف بعضی علامت سوال ها احتمالا سوالات تازه ای را
برای خوانندگان ایجاد می کند و ظاهرا جای اشکالی هم نمی تواند باشد. آنچه مورد
تردید است و جای سوال دارد شعر رسانه ای متناسب با خواست مخاطبین رسانه است.
خصوصیات
شعر رسانه ای
رسانه ها
معمولا به دلیل شناختی که از طیف مخاطبین و خوانندگان خود دارند خوراک مناسبی تهیه
و منتشر می کنند و این موضوع در بین مطبوعات ما رایج و پذیرفته شده است.
مثلا اگر در
یک مقطع زمانی بخشی از جامعه، بنا به هر دلیلی، به سمت رنگ یا گونه فرهنگی خاص و
یا حتی نوع تربیت فرهنگی در خانواده ها، الگوهای ویژه گویشی، پوشش و مصرف و ... متمایل
شود، این نشریات نیز به آن دامن زده تا جایگاه خود را در بین مخاطبان از دست ندهند
و ممکن است شعر را هم در همین راستا با شکل و زبان و موضوع و محتوای خاص بپذیرند و
شعر در این محیط باید خود را به حد و اندازه های یک «مد» تنزل دهد!
اما به نظر
می رسد یک جریان مدعی تحت عنوان ساده نویسی به شعر رسانه ای دامن زده و البته از
این رهگذر چیزی عاید شعر نخواهد شد و بهتر است در کار رسانه ای دوستانی که در این
حوزه فعال ترند، ذائقه های مخاطبین را به سمت بالا بردن توقع از ادبیات بکشانند. این
وضعیت موجب رضایت و پیشبرد آثار امروز خواهد شد و تلاش برای پایین کشیدن فتیله شعر
برای همسان سازی ره به جایی نخواهد برد چرا که شعر پیشرو باعث تقویت ذائقه مخاطب
شده و تلاش برای جلورفت ادبیات را در جامعه ایرانی مختل نخواهد. کرد.
در آخر پیش نهاد می کنم دوستان حوزه شعر همراه با درج آثارشان سعی کنند تحلیل ها و
خوانش هایی را ارائه دهند تا مخاطبین و خوانندگان به سمت شناخت بیشتر از شعر امروز
پیش رفته و از سهل انگاری پرهیز کنند.
لیلا حکمت نیا
۳۰ شهريور ۱۳۸۷
« . . . » برای گاو نشدن چقدر نخل باید سر برید؟ فانوس پشت پایم بود که در تاریکی سر می چرخاندی! گاه و بی گاه ! نوبت خاموشی ماست ؟ من دهان دارم تا ترکیب صورتم به هم نخورد/ نمی خورم آینه ها روبروی دهانم شهادت می دهند - زنده ام ! نمی خواهم شعرهایم سبزی را بپیچاند که من درختم ... از این جا حباب می شوم که هوای تو را داشته باشم / شرجی ؟ تمام دنیای من نباشد / تمام دنیای من هست - باران (یادت نرفته چه فسیل هایی از دریا گذشته بود که من رسیدم ) اشک هایم هیچ ستاره ای را نمک گیر نکرد ... از یاد نمی برم. (این آدمک مرده بود من دوباره سر کشیدم چرا زندگی کنم ؟ ) پیامبران را به خوابی برده این غار که خط بدهد به شعرهای میخی ام همین روزهاست که داوود حنجره ی زنی را عاشق شود / به نام من نخوان ! این پیراهن را من دیوانه کردم حالا تا کدام چاه فرار کنم؟ امان به لباس های بی امانم ؟ نمی توانی جای من باشی ...نمی توانی پس از 17 سال جنگ تحمیلی با دیوارها بفهمی ، نفهمی برای زدن به آسمان باید به پنجره زد نمی توانی جای من باشی ! جای من باش! مگر من از این آبادی چه می خواستم جز آبادی بگو برای درخت شدن چند حلقه تا جوانی ام بزنم؟ این کروموزومی که جهانی شدن برایش کم است پُلی مراز برنمی دارد بگذار شعری که می زند به سرم فقط به سرم زده باشد ... آقایان ، خانم ها من شاعر شعر خودم هستم ... لطفا کنار بروید دور گرفته ام در فضایی که نمی توانم حدس بزنم...
