« تصدیق»

ماشینش چپ شد .هنوز توی فکرش بود که به همین سادگی نیس .زور زد تا خودش را بیرو ن کشید. سینه کش  خاکریز را بالا خزید .احساس درد تمام هیکلش را می چزاند.سرش را بلند کرد .

کارتو نیس ! مرد میخواد .مونده تا خط سبیل بزنی !

پدرش گفت و به یاد داشت .

راس میگه بووات ! برو شیر خور بچه ننه !

نگاهش ریخت  به صورت پر آبله زن همسایه. صدا ها داشت زیاد می شد .چشم چشم را نمی دید .می خواست  جوابش را بدهد .

شل ترشیده !

زن انگاری شنیده باشد داخل خانه شان شد .ودر را محکم به هم زد .

خنگی ! یه روز می زنی به دیوار .یه روز دیگه ............

خودش را به نفهمی زد یعنی نمی شنود .برادرش متوجه که شد کتاب هایش را بغل زد .

- خرنفهم !برا خودت میگم !     ورفت .

شرجی نفسش را سنگین می کرد .

برگشتم مرخصی  پول میدم تصدیقو می گیرومش!

 تیر قناسه خال دو ابرویش شد خاک و خو ن د لمه  بست . نفسی سنگین پایین خاکریز افتاد و برید.

« ...»

اومدم تا قضیه رو فیصله بدوم !

نچ! یعنی خودش نمیدونی ؟

زایر به چندل وسط چادر تکیه داده بود و صورتش به قرمزی می زد .

می نمی دونی ؟ خودت به خری زدی ؟ زایر گفته بود

- قسم سر ت میشه ؟! ککام میگه مو کاری نکردوم !

صدای جمعیت در هم پیچید، همهمه شد .

په کجان ! چرا فراری کرده خودشو !؟

درد گرفته بودش. یکی بلن شه بره پی زائو ! جمعیت نشسته توی چادر مرد ها صدایش را می شنیدند و نمی دیدند كه چطور به خودش می پیچد .

دهنشه لیکه(1) بذارین صداش تا مردا میره . یکی از زنها گفت .

بخدا کُکام میگه چند بار فقط بش سلام کردوم .

- اومدی برا دعوا مرافعه ! اسکیت !ولک عذابی

ابرو ها ي جوان لرزید . پیشانیش ليچ عرق بود .

زایر ادامه داد:   لو با دیفال گپ می زنوم ! برو بیارش برامون !

مرد های نشسته در مزیف نگاهی به هم انداختند .یکی از آخر مجلس مشت كوبيد روي زانوي جمع شده توي سينه و به  داد گفت  : اگه مال ولا ت یا  با عشیره مون نبودین، می دونستیم چه بکنیم باتون بومالک!

بو مالک چشمانش را از جاجیم فرش مزیف گرفت داد به جمعیت گفت :

عذابین ! مو فصل میدوم او وی ککا م کاری نکرده آبرومون نریزین والله  درس نیس تهمت

بزنین !

زائو آمد وصدایش بلند بود که گفت :

- ئی دیگه چه جورشه !شکمش یه جوریه .بایس ببرین عبادان !

بو مالک توی خودش کُپ بود.

به جد سید عباس دوسش داروم  چند بار فقط سلامش کردم .یه بارم از رو سرش زنبيلشو برداشتم بردم  سر لینشون ککا .

صداي گرفته جمیل بود كه پيچيد  توي سرش  ،چشم گرداند طرف نخل ها  دنبال صدا، باد بود و بوي خاركهاي نرسيده جميل نبود اما!

کسی از زن ها کنار چادر مرد هاآمد صدا داد:

بايس بره دكتر عبادان!داره از دس ميره زاير !الله دخليت

-  آمو نمی ذاروم !می دوم  بندا زنش توشط !

پسر زایر گفت، غیض کرد به بومالک واز مزیف بیرون زد .

شیخ شامخ، شیخ عشیره که ساکت نشسته بود تکانی به خودش داد گفت :

-  بره عبادان تا خودش همه بفهمن ! استغفراله ..

بهم گفت با دسای خودم ببامه کفن کنوم مو می خامت !گفتم  نمی ذارن ، ناف بریده پسر آمومم ! با یس برم کویت .

به جميل گفتم هم او روز كه، و صدايش توي هق هق بريد.

جمیل نا به خود  پشت سرش راه می افتاد  تا بازار. رنگ حناي ناخن ها و زنگ  خلخالهای مچ پا ها یش نگاه پسر را می کشاند، تا در خم کوچه های خاکی ،لیلا كه  گم می شد از نظرش ، زیر لب به ریتم می خواند :

- فدوه لعیونچ...(2).

بومالک زیر لب غرید : ولک چه کردی جمیل ! حالا خودت کجایی عینی!

انگاركه  اتفاقی افتاده باشد، صدای جیغ زنها سکوت مجلس را بهم ریخت .پسر زایر دیوانه وار از میان  کوچه ای که زنها از ترس برایش  باز كرده بودند سمت تاریکی  دوید، دستهایش خونی بود.پاسگاه را که خبر دادند. بومالک را بردند. هفته ای طول کشید تا  آزادش کردند .

جمیل هنوزپیدایش نبود.صداي  بو مالک توي بغض مي شكست وقتي  برایش می خواند :

- فدوه لعیو نچ  جمیل !

..............................

 پی نوشت :

 1 -پارچه

 2 - فدای چشم هات