کوچه به دور خاطره هایت که قاب شد

خانه به دست پنجره هایش خراب شد

هر قسمت از سکوت تو تقدیر جنگ بود

دردت نگفتن کلمات قشنگ بود

حق تو بود خاطره ها.... اعتراض کن

حالا به حجم پنجره ها اعتراض کن

حرف تو در تلفظ پرواز مانده است

اینجا دهان پنجره ها باز مانده است

من با تمام پنجره ها قهر میکنم

خود را به نام مردم این شهر می کنم

هرچند اصل واقعه  انکار می شود

ای دل! دوباره واقعه تکرار می شود

این شیشه ها صدای ترا تار می کند

این شعر را دوباره عزا دار می کند

دست دعا ست اینکه تو دیدی عمود شد

یک مرد روی نام خدا کار می کند

خورشید پشت پنجره با رنگ خونتان

دارد غروب و زخم تلمبار می کند

تصویر پاره پاره ی مردی شهید شد

حالا دوچشم آینه اصرار می کند...

تا بشنود غم کلمات شکسته را

او به گناه پنجره اقرار می کند:

وقتی که بحث سجده ی به پای فرشته شد

موضوع جلد بعدی قرآن نوشته شد*

یک اتفاق تازه که در ماجرا نشست

کشتی نوح از عمل نا خدا شکست

آنها به هر بهانه ای از عشق جا زدند

خود را به خواب ـ غار همین ماجرا ـ زدند

ترکش درون قصه ی تو کش گرفته است

خورشید جبهه مشکل تابش گرفته است

هر مرد با شهید شدن طرد می شود

هر کس که پشت پا بزند مرد می شود

دیگر فرشته های تو پاتک نمی خورند

از دست خاک کرب و بلا چک نمی خورند

ماییم و خاطرات پس از استخوان شده

رفتی ، بدون عشق، زمین ،آسمان شده

یاران به اسم تازه تری یاد می شوند

مردان چفیه همسفر باد می شوند

لای سکوت شهر فراموش می شویم

نوبت به حقمان برسد، موش می شویم

دیگر گلوله ها به هوا تیر می زنند

روباهها ، به جای کَلَََک، شیر می زنند

این قصه از بهشت شما می خورد زمین

تنها غروب میچکد از آسمان، همین!

چاقو شدیم ، عادتمان نان بریدن است

شبها به سیب حضرت آدم رسیدن است

گندم درون مزرعه هامان نمی شود

یا می شود، درست! ولی نان نمی شود

حالا بیا به سیب و درخت اعتماد کن

کم کم صدای چوب خدا را زیاد کن

اینبار باز عقده ی دل باز می کنیم

باران درون ابر پس انداز می کنیم

من حدس می زنم پَر او کشف می شود

از زیر خاک پیکر او کشف می شود

با یک غزل مربع و منهای استخوان

فرمول جسم پر پر او کشف می شود

من داد می زنم که فقط حدس می زنم

من داد می زنم سرِ او، کشف می شود!!

باران بزن بزن که خیالم کویر شد

دریا به دست چند عصا دار اجیر شد

با این غروت تب زده در فال آسمان

خونهای تازه ریخته شد توی استکان

رنگین کمان قسمت ما آسمان نداشت

شاعر برای گفتن دردش زبان نداشت

او نیز با بهار تو شیپور می زند

دیگر برای قافیه ها زور می زند

من هم از عمر پنجره ها خسته ام عزیز!

لطفا غروب توی رگ خسته ام بریز!*

یادت میان پنجره ها ناپدید شد

من هم مقصرم که صدایت شهید شد

این کوچه را برای تو بلوار کرده ام

بعدش به جمعه های تو اصرار کرده ام

شاید که آمدی کلماتم بهار شد

این شعر، نذر قافیه ی انتظار شد

منبع : مجموعه شعر اشک انار 4 - صفحه ی 101