در سالهای گذشته تقریبا یک دهه
بود که حتی مطبوعاتی مثل روزنامه اطلاعات را هم در حوزه ادبیات و شعر فعال می دیدیم و بعد از آن و یا
هم زمان در مجلات روشنفکری خاص نیز ادبیات و نقد و نظرهائی را می خواندیم که آنها
نیز این حوزه را در مالکیت خود می دیدند اما بعد از مدتی سکوت و کم رمق شدن، این
روزها حضور روزنامه ها و جراید روزانه ی متفاوتی را می بینیم که در عرصه شعر و ادبیات،
وضعیت را به سمت فراگیری شعر پیش می برند. بدون اینکه شعر سطح خود را با محیط
همسان کند!
آنچه برای من و امثال من و بعضی از دوستان، که نزدیکی هایی از نظر فکری داریم، حضور در مجامع مختلف و طرح شعر و مولفه های آن و
یا حضور در رسانه های متفاوت و طرح و درج شعر و نقد ادبی را ممکن می سازد شاید
نتواند جوابگوی بعضی اقشار خاص در ادبیات باشد اما جامعه را به سمت شعر خوانی
هدایت کرده و کمک می کند تا شعر نیز در مجموعه های خانواده ، ورزش و هنرهای دیگر
جایگاه خود را نشان دهد و ضمن حذف بعضی علامت سوال ها احتمالا سوالات تازه ای را
برای خوانندگان ایجاد می کند و ظاهرا جای اشکالی هم نمی تواند باشد. آنچه مورد
تردید است و جای سوال دارد شعر رسانه ای متناسب با خواست مخاطبین رسانه است.
خصوصیات
شعر رسانه ای
رسانه ها
معمولا به دلیل شناختی که از طیف مخاطبین و خوانندگان خود دارند خوراک مناسبی تهیه
و منتشر می کنند و این موضوع در بین مطبوعات ما رایج و پذیرفته شده است.
مثلا اگر در
یک مقطع زمانی بخشی از جامعه، بنا به هر دلیلی، به سمت رنگ یا گونه فرهنگی خاص و
یا حتی نوع تربیت فرهنگی در خانواده ها، الگوهای ویژه گویشی، پوشش و مصرف و ... متمایل
شود، این نشریات نیز به آن دامن زده تا جایگاه خود را در بین مخاطبان از دست ندهند
و ممکن است شعر را هم در همین راستا با شکل و زبان و موضوع و محتوای خاص بپذیرند و
شعر در این محیط باید خود را به حد و اندازه های یک «مد» تنزل دهد!
اما به نظر
می رسد یک جریان مدعی تحت عنوان ساده نویسی به شعر رسانه ای دامن زده و البته از
این رهگذر چیزی عاید شعر نخواهد شد و بهتر است در کار رسانه ای دوستانی که در این
حوزه فعال ترند، ذائقه های مخاطبین را به سمت بالا بردن توقع از ادبیات بکشانند. این
وضعیت موجب رضایت و پیشبرد آثار امروز خواهد شد و تلاش برای پایین کشیدن فتیله شعر
برای همسان سازی ره به جایی نخواهد برد چرا که شعر پیشرو باعث تقویت ذائقه مخاطب
شده و تلاش برای جلورفت ادبیات را در جامعه ایرانی مختل نخواهد. کرد.
در آخر پیش نهاد می کنم دوستان حوزه شعر همراه با درج آثارشان سعی کنند تحلیل ها و
خوانش هایی را ارائه دهند تا مخاطبین و خوانندگان به سمت شناخت بیشتر از شعر امروز
پیش رفته و از سهل انگاری پرهیز کنند.
عبدالحسین فخرائی - بندر دیر
۳۰ اسفند ۱۳۸۷
در ِ ایوان مدائن که بسته شد ازعاشق بودنم می گذشت و من غنیمت تار موی خرسی نکندم که از چمن ِ خلوت در ذهن کسی متبادر باشد وقتی که دو چشم خیره بهم از شاخه ها رسیده است دختری که در بادبادک ها ریشه اش را به هوا می داد ونخ می گرفت و نخ ... بعد ازظهرهای چهارشنبه با واریته این همه بلیط روی دستم مانده ست چند نفربخت ِ مرا به آزمایشگاه اجاره ای شهر بردند با طومار جنوب شهر که چند متر امضا نشده ست خُب سری به سری که به سامان نیست می زنی آی...! " ناخدا یعگوب " روی اسکله ی پنجم از سکه افتاده است و " دندیل" می خوانیم با موج های ریز ریز کرده ام که جلو کوسه های دیشب دست هایم شنا کردند شاخ افریقا کجای کار است ؟ از این قر وقاتی ها که در هم اند کدام اشان پشت چشم نازک می کرد و کدام در پشت لب هاشان ژست کی یک می گیرند (حسن کارش قباحت با خود داشت) " فرید اطرش " هم هی سرفه کرد و هی مُرد از اولی که رفت همان صدای دورگه داشت قاچاق سفیداب می کرد ـ نان در خون دل آدم ابوالبشر تلید!ـ دویدن ها را دویدم ... نرسیدم که نرسیدم به فرضی که در محاسبه ته می گیرد/ گرفت آری ... با حوصله ی هفت قلم که مشابه آن در قوطی هیچ عطاری نیست مقداری آب گنگ بپاش روی پیشانی حوض و علی جان! چوب از لای چرخ برادری ما رفت در صفین روی فرصتی که دست بدهد با اهل اونها گپی می رود / ها! ترک های سهمیه ی اجدادم را روی کول می گیرم به حیاط می برمشان با ویلچری که آوردی از حلبچه اما تو که خودت رامی رسانی به همه ی این اتفاقات لابد دهانت را که وا می کنی با این قفل های قطورزنگ زده من عربده ها را کشیده ام روی دیواری که همیطوری سد بود ( آب های جهان ریخته بود پشتش ) یک سر وگردن از فکر چاهی بیرونم که زه اش تا بلندی فکر من کوتاست / نیست ؟
