|
بخشی از شعر « حیف بمردن »
از کتاب مه و منجور
تاوسن کوه هوا حیف بمردن
پیرارون دما حیف بمردن
بشکسن صدا حیف دووئن
تا تو دره کیجا حیف بمردن
در هوای تابستان کوهستان حیف است مردن
سامان آشنای پیراری حیف است مردن
بی صدا شکستن و بودن لطفی ندارد
تا تو هستی محبوبم حیف است مردن
تو بمیری جوون اسا چی وونه
امیر چی وونه و نیما چی وونه
دل دوسه فقر خنه ا کیجا
تکلیف ته دل ریکا چی وونه
تو بمیری جوان اسا شعر چه می شود
امیر و نیما را چه کسی زنده بدارد
دل بسته ای به دختر زیبای خانه فقر
تکلیف پسر دلت چه می شود
تو بمیری اسپیار ساده میرنه
چش هماز دل همساده میرنه
اشکار اوازه ، افاده میرنه
پلنگ غیرت و قاعده میرنه
تو بمیری سپیدار به سادگی می میرد
شریک چشم و همسایه دل می میرد
آوازه و تبختر گوزن می میرد
غیرت و قاعده پلنگ می میرد
تو بمیری چشمه خشک گیرنه شونه
هراز نا روش کشنه شونه نامونه
کیله گنم تشنی ره نخونه
سمون بی خبر پر کشنه شونه
تو بمیری چشمه می خشکد پایان می گیرد
رودخانه نه به تازشی می رود و نه می ماند
جویبار تشنگی گندم را نمی خواند
آسمان بی خبر پر می کشد و می رود
تو بمیری کجور غم چی وونه
البرز نون آئیش نم چی وونه
تو و ته غیرت قسم چی وونه
تره والله نمیر مردم چی وونه
تو بمیری غم خوانی کجور چه می شود
نان البرز و نم بارش آیش چه می شود
پیمان تو و غیرتت چه می شود
تو رو به خدا نمیر ، مردم چه می شوند
نمیر، نمیر، نمیر کم سن و سال
نرز، نرز، نرز مس بهاره
بخون، بخون، بخون غریب بلبل
شه دل تنگی دنیائه قراره
نمیر، نمیر، نمیر سن و سالی نداری هنوز
نریز، نریز، نریز بهار مست
بخوان، بخوان، بخوان بلبل غریب
ترانه دل تنگی خود و قرار دنیا
تره ولله نشو مه بیته مردی
زمسن تو ، تاوسن سردی
فقر گل دیم ، دارائه زردی
تو بمیری که خونه جونه مردی
تو رو به خدا نرو مرد مه آلود
گرمای زمستان سرمای تابستانه
صورت گل انداخته فقیر ، باعث زرد چهرگی دارا
تو بمیری چه کسی زمزمه گر جوانمردی است؟
|
