كشف جهان

تماشاكردن ابتداي فكر كردن است. هنر، انسان را به تماشا مي‌خواند و دين به تفكر دعوت مي‌كند بنابراين هنر، ابتداي هر ديني است. هيچ هنري نيست كه حامل چيزي نباشد و منجر به چيزي نشود. همين كه ما را متوجه زيبايي و گوشه‌هاي فراموش شده زندگي مي‌كند به تعهدش عمل كرده است. رسالت هنر الزاما تزريق پيامي خارج از هنر نيست بلكه ارائه نفس زيبايي انسان را به تماشا مي‌خواند و تماشا ابتداي تفكر است. هنر در پي كشف جهان است. ( عرفان نظر آهاري)

 ***

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست ٬ کيست که با ما سفر کند ؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کيست که باور کند دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند .

از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود . در هر ايستگاه که قطار می ايستاد ٬ کسی کم می شد . قطار می گذشت و سبک می شد . زيرا سبکی قانون راه خداست.

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت :‌اينجا بهشت است 

مسافران بهشتی پياده شوند . اما اينجا ايستگاه آخرين نيست .

مسافرانی که پياده شدند ٬ بهشتی شدند . اما اندکی ٬ باز هم ماندند ٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورو بر شما ٬ راز من همين بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ٬ ديگر نه قطاری بود و نه مسافری.